جایگاه ویژه امام حسین(ع) نزد پیامبر(ص)

11:49 1396/07/13 :: شناسه مطلب:724
امام حسین(علیه السلام) در میان جامعه اسلامى و مسلمانان در عصر خویش، داراى شخصیّت خاصّى بود ; چرا که فرزند فاطمه زهرا(علیها السلام) بود و از این رو فرزند رسول خد

پرسش : امام حسین(علیه السلام) از چه جایگاهی در نزد پیامبر اکرم(صلى اللهعلیه وآله) برخوردار بودند؟

پاسخ اجمالی:

پاسخ تفصیلی: امام حسین(علیه السلام) در میان جامعه اسلامى و مسلمانان در عصر خویش، داراى شخصیّت خاصّى بود ; چرا که فرزند فاطمه زهرا(علیها السلام) بود و از این رو فرزند رسولخدانیز نامیده مى شد. این دو بزرگوار (حسن و حسین) به سبب محبّت ویژه رسول خداو کلمات ارزشمندى که حضرت درباره آنان فرموده بود، مورد توجّه ویژه همه مسلمین قرار داشتند. در اینجا به نمونه هایى از کلمات و برخوردهاى محبّت آمیز رسول خدا(صلى اللهعلیه وآله) با آن حضرت توجّه مى کنیم:
1. رسول گرامى اسلام(صلى اللهعلیه وآله) درباره امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) این جمله معروف را فرمود:
«اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ سَیِّدا شَبابِ اَهْلِ الْجَنَّهِ»؛ (حسن و حسین سرور جوانان بهشتند).(1)
2. در حدیثدیگرى آمده است که: گروهى با رسول خدا(صلى اللهعلیه وآله) به مهمانى مى رفتند، آن حضرت پیشاپیش آن جمع حرکت مى کرد. در اثناى راه، حسین(علیه السلام) را دید. رسول خدا(صلى اللهعلیه وآله) خواست او را در آغوش بگیرد، ولى حسین(علیه السلام) به این سو و آن سو مى دوید; پیامبر(صلى اللهعلیه وآله) از مشاهده این حالت تبسّم کرد، تا آن که او را در آغوش گرفته، یک دست خود را به پشت سر او و دست دیگر را به زیر چانه او نهاد و لب هاى مبارکش را بر لب هاى حسین قرار داد، بوسه زد و فرمود: «حُسَینٌ مِنّی وَ اَنَا مِنْ حُسَین اَحَبَّ اللهُ مَنْ اَحَبَّ حُسَیناً»؛ (حسین از من است و من از حسینم. هر کس حسین را دوست دارد، خداوند وى را دوست مى دارد).(2)
3. رسول خدا(صلى اللهعلیه وآله) حسن و حسین(علیهما السلام) را بر روى شانه خود سوار مى کرد و با خواندن اشعارى به آنان محبّت مى نمود.(3)
و گاه رسول خدابر منبر خطبهمى خواند و با دیدن حسن و حسین(علیهما السلام) از منبر فرود مى آمد و در برابر چشم همگان آنها را در آغوش مى گرفت و به آنان محبّت مى کرد (تا جایگاه آن دو را به همگان بفهماند)(4) و گاه در پاسخ این سوال که کدام یک از افراد خانواده، نزد شما محبوبتر است؟ مى فرمود: «حسن و حسین» و همواره آن دو را مى بویید و به (سینه) خویش مى چسبانید.(5)؛ (6)

پی نوشت: (1). این حدیث با تعبیرات مختلف در منابع سنّى و شیعه نقل شده است از جمله: مسند احمد، ج 3، ص 3، 62، 64 و 82؛ سنن ترمذى، ج 5، ص 321؛ مستدرک حاکم، ج 3، ص 167؛ بحارالانوار، ج 43، ص 21، 25، 124، 191 - 192. (2). مسند احمد، ج 4، ص 172; سنن ابن ماجه، ج 1، ص 51 و مناقب ابن شهر آشوب، ج 3، ص 226. (3). کنز العمّال، ج 13، ص 664، 666 و 667 و بحارالانوار، ج 43، ص 285 ـ 286. (4). بحارالانوار، ج 43، ص 284. (5). سُئِلَ رَسُولُ اللهِ أَىُّ أَهْلِ بَیْتِکَ أَحَبُّ إِلَیْکَ؟ قالَ: اَلْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ. وَ کانَ یَشُمُّهُما وَ یَضُمُّهُما إِلَیْهِ. (سیر اعلام النبلاء، ج 4، ص 382). (6). گرد آوري از کتاب: عاشورا ريشه ‏ها، انگيزه ‏ها، رويدادها، پيامدها، سعید داودی ومهدی رستم نژاد،(زیر نظر آيت الله العظمى ناصر مكارم شيرازى) ، امام على بن ابى طالب عليه السلام‏ ، قم‏ ، 1388 ه. ش‏ ، ص42.

افزودن دیدگاه

CAPTCHA
سوال امنیتی
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.